### Ζαχαρία Λ. Παπαντωνίου, «Το ευλογημένο καράβι» «Πού πας, καραβάκι με τέτοιον καιρό; Σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι; Άνεμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό, Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;» — «Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή. Θα φέξουνε φάροι πολλοί να περάσω. Βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω με πρίμο αγεράκι, μ’ ακέριο πανί.» — «Κι οι κάβοι αν σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι; Απάνω σου αν πέση το κύμα θεριό και πάρη τους ναύτες και τον τιμονιέρη; Πού πας, καραβάκι, με τέτοιον καιρό;» — «Ψηλά στο εκκλησάκι του βράχου, που ασπρίζει, για μένα έχουν κάμει κρυφή λειτουργία· ορθός ο Χριστός το τιμόνι μου αγγίζει, στην πλώρη μου στέκει η παρθένα Μαρία.» [πηγή: Zαχαρίας Λ. Παπαντωνίου, Τα χελιδόνια. Ποιήματα για παιδιά, Bιβλιοθήκη Eκπαιδευτικού Oμίλου, Αθήνα 1920, σ. 4]