Διαπρεπής κληρικός και διδάσκαλος του γένους κατά τον 18ο αιώνα. Γεννήθηκε το 1716 στην Κέρκυρα και σπούδασε κοντά σε σπουδαίους διδασκάλους της εποχής. Το 1738 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και πήγε στην Πάδοβα για να συνεχίσει τις σπουδές του. Εκεί διέπρεψε στη φιλοσοφία ενώ ασχολήθηκε και με τα μαθηματικά και τη φυσική, γενόμενος ο πρώτος εισηγητής των θετικών επιστημών στην Ελλάδα. Δίδαξε στη σχολή των Ιωαννίνων και της Κοζάνης και από το 1753 ανέλαβε τη σχολαρχία της Αθωνιάδας Σχολής. Η φήμη του ήταν τόση ώστε να κληθεί το 1759 να διδάξει στην Πατριαρχική Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Το 1763 μετέβη στη Λειψία της Γερμανίας όπου παρέμεινε για οκτώ χρόνια εκδίδοντας αρκετά από τα έργα του και ερχόμενος σε επαφή με τους σπουδαιότερους στοχαστές της εποχής. Το 1773 τον προσκάλεσε η βασίλισσα της Ρωσίας Αικατερίνη να αναλάβει τη μεταφορά των νομικών κειμένων της Δύσεως στη ρωσική πραγματικότητα. Χειροτονήθηκε επίσκοπος της Χερσώνος και μέχρι το θάνατό του το 1806 παρέμεινε στη Ρωσία. Το έργο του είναι σημαντικότατο, αφού συνδύασε την ορθόδοξη παράδοση της Ανατολής με την ανάπτυξη των επιστημών στη Δύση, χωρίς να εγκαταλείψει ούτε τη μία ούτε την άλλη.