Ο δεύτερος βασιλιάς του Ισραήλ. Ήταν γιος ενός βοσκού και επειδή έπαιζε σπουδαία λύρα τον πήρε στο παλάτι ο Σαούλ, για να τον διασκεδάζει. Σε μια μάχη με τους Φιλισταίους σκότωσε με τη σφεντόνα του τον πάνοπλο γίγαντα Γολιάθ και έτρεψε σε φυγή το στρατό των εχθρών. Ο λαός τον λάτρεψε προκαλώντας το μίσος του βασιλιά. Έτσι ο Δαβίδ έζησε για χρόνια κυνηγημένος ως το θάνατο του Σαούλ, τον οποίο διαδέχθηκε στο θρόνο. Κατόρθωσε στα σαράντα χρόνια της βασιλείας του να νικήσει τους εχθρούς του Ισραήλ και να το καταστήσει σεβαστό στους γείτονές του. 'Εκανε πρωτεύουσα του κράτους την Ιερουσαλήμ, που έγινε το κέντρο της θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής των Ισραηλιτών μέχρι σήμερα.
Εκτός από ισχυρός βασιλιάς ήταν και περίφημος ποιητής. Έγραψε τους Ψαλμούς, εκατόν πενήντα θρησκευτικά ποιήματα, που αποτέλεσαν βιβλίο της Π.Δ. Ο πιο γνωστός ψαλμός είναι ο Ν΄ (πεντηκοστός) ως ο ψαλμός της μετανοίας.