Η εμφάνιση της γεωργίας, αρχικά σε περιοχές με πλούσιο υδρογραφικό δίκτυο (Μεσοποταμία, Αίγυπτος κ.α.), όπως και η διάδοσή της σε εδάφη με αντίστοιχα χαρακτηριστικά, αποδεικνύει ότι ο προϊστορικός άνθρωπος είχε συλλάβει από νωρίς τη σχέση μεταξύ καλλιέργειας των φυτών και της παρουσίας νερού.
Η προσθήκη νερού στο έδαφος, η επινόηση δηλαδή της τεχνικής της άρδευσης, βασίστηκε στην παρατήρηση της καλής ανάπτυξης των φυτών και της αυξημένης παραγωγής στα εδάφη που κατακλύζονταν περιοδικά από τα νερά υπερχείλισης των ποταμών Τίγρη, Ευφράτη και Νείλου. Όπως αποδεικνύουν μάλιστα αρχαιολογικά ευρήματα, ο νεολιθικός άνθρωπος-γεωργός είχε επινοήσει διάφορες τεχνικές και πρακτικούς τρόπους για τη μεταφορά του νερού στις καλλιεργημένες εκτάσεις και τη σωστή διαχείρισής του με σκοπό τη βελτίωση της συγκομιδής.
Σε σύντομο ή μακρύ χρονικό διάστημα, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες κάθε περιοχής, οι τεχνικές άρδευσης διαδόθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο, εκεί όπου είχε επεκταθεί η καλλιέργεια των φυτών.
Η εξέλιξη της τεχνολογίας, που βοήθησε σημαντικά τη βελτίωση των καλλιεργητικών μεθόδων και την αύξηση της απόδοσης, έχει συμβάλλει επίσης ουσιαστικά και στη βελτίωση των αρδευτικών μεθόδων, με τη χρήση εργαλείων και μηχανικών κατασκευών που υποβοηθούν το έργο της άρδευσης.
Οι τεχνολογικές βελτιώσεις και η δημιουργία κατάλληλων συστημάτων αρχικά βοήθησαν στη μεταφορά νερού από απομακρυσμένες πηγές προέλευσης και βέβαια στην άντλησή του ή τη διασπορά του στο καλλιεργημένο έδαφος.
Η εκμηχανισμένη γεωργία χρησιμοποιεί σήμερα, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις και το είδος των φυτών, μια μεγάλη ποικιλία από μηχανήματα και κατασκευές, όπως αντλητικά συγκροτήματα, συστήματα μεταφοράς, συγκροτήματα άρδευσης με κατάκλυση, συγκροτήματα τεχνητής βροχής κ.α., για να προμηθεύσει τα φυτά με τις αναγκαίες ποσότητες νερού.
Ο αριθμός των αρδευομένων εκτάσεων στον κόσμο αυξάνεται συνεχώς. Έχει εκτιμηθεί ότι το έτος 1800 αρδεύονταν, σε παγκόσμιο επίπεδο, γύρω στα 80 εκατομμύρια στρέμματα, το 1900 ο αριθμός τους έφτασε τα 400 εκατομμύρια και το 1980 τα 2.500 εκατομμύρια στρέμματα.
Στην Ελλάδα, από το 1956 και μετά, παρατηρείται ραγδαία αύξηση των αρδευομένων εκτάσεων και ελπίζεται ότι το έτος 2000 το σύνολό τους θα φθάσει τα 20 εκατομμύρια στρέμματα, που αποτελεί το 50% των καλλιεργημένων εδαφών στη χώρα μας.
